เมื่อต้องจากกัน
posted on 23 Sep 2009 15:08 by duriandryginอยู่ๆก็คิดขึ้นมาว่า หากคนที่เรารักและคนที่รักเราจากไปจากโลกนี้หมดแล้ว โลกที่เหลืออยู่นี้จะเป็นอย่างไร?
ผมรู้...มันอาจฟังดูน้ำเน่า ในมุมนึงของสมองก็บอกว่า คงต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่กว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ แต่ยังอดรู้สึกไม่ได้ว่าแล้วถ้าวันนี้เป็นวันนั้นเล่า....ใจมันก็หาย มันหล่นวูบไปอยู่ที่ไหนไม่รู้ ลึกๆ....น้ำตารื้น รู้สึกกลัววันนั้นขึ้นมาจับใจ
ผมรู้ว่า ในคำปลอบใจมักจะพูดถึง ชีวิตของเราต้องเดินต่อไปแม้ไม่มีพวกเขา, ถ้าเห็นเราเศร้าคนที่จากไปคงไม่ดีใจแน่ๆ ฯลฯ....ใช่ผมรู้ และผมคิดได้ ---- ณ วันนั้นชีวิตผมจะดำเนินต่อไปอย่างที่มันควรจะเป็น ในเส้นทางของมัน แต่บรรยากาศข้างทางที่เปลี่ยนไปคงทำให้ผมเดินไปบนทางสายเก่าแบบเดิมไม่ได้อีกแน่ๆ
สำหรับความคิดนี้ ผมได้รู้แล้วว่า เวลาที่คนเราจะมีอยู่ด้วยกันบนโลกนี้มันช่างสั้นนัก เวลาที่มนุษย์เราสามารถใช้ได้มันสั้นเพียงแค่เฮือกที่โลกใบนี้ถอนหายใจ พรุ่งนี้เราอาจไม่ได้อยู่ด้วยกันเช่นวันนี้ บนโต๊ะกินข้าวตัวเดิมอาจมีเก้าอี้ที่ว่างลง หรือหมอนใบข้างๆที่ไม่มีใครนอนอีกต่อไปแล้ว....
ในห้วงเวลาที่มีอยุ่ เราจึงไม่ควรละเลยที่จะมอบความรักให้แก่กัน